La Vojo
	L.L. Zamenhof
 
	Tra densa mallumo, briletas la celo
	al kiu kurage ni iras.
	Simile al stelo, en nokta ^cielo,
	al ni la direkton ^gi diras.
	Kaj nin ne timigas la noktaj fantomoj,
		nek batoj del sortoj,
		nek mokoj del homoj,
	^Car klara, kaj rekta, kaj tre difinita,
	^gi estas la voj' elektita.
 
	Nur rekte, kura^ge, kaj ne flanki^gante,
	ni iru la vojon celitan.
	E^c guto malgranda konstante frapante,
	traboras la monton granitan.
		L' espero, l'obstino,
		kaj la pacienco,
	jen estas la signo per kies potenco
	ni, pa^so post pa^so, post longa laboro,
	atingos la celon en gloro.
 
	Ni semas kaj semas, neniam laci^gas
	pri l' tempoj estontoj pensante.
	Cent semoj perdi^gas, mil semoj perdi^gas,
	ni semas kaj semas konstante.
		Ho ^cesu, mokante
		la homoj admonas,
	Ne ^cesu, ne cesu!  En kor' al ni sonas.
	Obstine anta^uen, la nepoj vin benos,
	se vi pacience eltenos.
 
	Se longa sekeco, a^u ventoj subitaj,
	velkantajn foliojn de^siras,
	ni dankas la venton, kaj repurigitaj,
	ni forton pli fre^san akiras.
		Ne mortos jam nia
		bravega anaro.
	^Gin jam ne timigos la vento, nek staro.
	Obstine ^gi pa^sas, provita, hardita
	al cel' unufoje signita.